SAMOPROGLAŠENO KOSOVO U PROBLEMU! METOHIJA SE BUNI: Beda i bolesti haraju!

foto: Aleksandar Dobrosavljevic/BETA

foto: Aleksandar Dobrosavljevic/BETA

Tikva je počela sve vidljivije da puca: u zapadnom delu okupirane južne srpske pokrajine, takozvane samoproglašene republike Kosovo – Metohiji (što znači: zemlja pod upravom manastira Srpske pravoslavne crkve, a dolazi od grčke reči metoh: manastirsko imanje), sve je izraženije nezadovoljstvo svojim položajem u toj tzv. republici.

Naime, antagonizam između Prištine, na istočnoj, kosovskoj strani tzv. Kosova, i Peći, centru Metohije, na Zapadnom delu, prisutan je još od Druge polovine 19. veka.

A posebno je bio izražen u vreme postojanja i Kraljevine i socijalističke Jugoslavije.

U Peći su tvrdili da su u odnosu na oblast Kosova uvek bili zapostavljeni, kako u ekonomskom tako i u političkom i u svakom drugom pogledu.

U kosovski deo tzv. Kosova, tvrde u Peći, uvek se više ulagalo nego u metohijsku oblast. Metohijski „kadrovi“ mnogo su se teže probijali na bilo kakve funkcije u Prištini, u odnosu, na primer, na „kadrove“ s područja Drenice.

Pa je sve tako i danas, kad ne preti bilo kakva „opasnost“ od Srb. Nad kojima je, pod komandom i uz neizmernu pomoć okupatora ove južne srpske Pokrajine – NATO-a, Sjedinjenih Američkih Država i Evropske unije – izvršen zločin genocida nad domicilnim srpskim narodom: zatiranjem i etničkim čišćenjem najmonstruoznijim zločinima za koje nikad niko i nigde nije odgovarao, uništavanjem, otimanjem i prisvajanjem srpske imovine, njihovih imanja, uništavanjem objekata Srpske pravoslavne crkve, od kojih su neki i svetska kulturna baština …

Kad ne preti opasnost od bilo koga, kad su pod punim okriljem Albanije i u savršenoj slozi sa svojom „braćom“ iz vremena nekadašnje zajedničke države: Hrvatima, Slovencima, Milovim Crnogorcima, muslimanima iz BiH i Raške oblasti u Srbiji, muslimanima iz pojedinih arapskih država …

I kad su i dalje pod debelom zaštitom na početku ovog odlomka pomenutih zaštitnika, odnosno vladara.

A upravo ovih, poslednjih nekoliko meseci pripadnici tzv. bezbednosnih snaga, odnosno kosovske policije iz Prištine sve su prisutniji u Peći i ostalim većim mestima i selima Metohije: Prizrenu, Đakovici, Orahovcu, Suvoj Reci, Vitomirici, Istoku, Dečanima, Juniku … u potrazi za nezadovoljnim bundžijama.

I to, poglasovima iz Prištine, ozbiljnim bundžijama. O čijem su veoma tajnom delovanju vesti procurele iz Švajcarske. Gde im je jedno, smatra se i glavno sedište, na čelu sa izvesnim Škeljzemom, zvanim Lav. Dok se za centrom i vođama na Metohiji, najverovatnije, upravo traga.

I pored svih preduzetih mera, tajnih, naravno, o kojima vesti ipak dopiru do javnosti, nezadovoljstvo i sve izraženiji otpor prema vlastima u Prištini sve su prisutniji.

Tu je čak prisutna i krilatica: Dukađin radi – Priština se gradi. (Albanci od~~V 1968. godine ne koriste reč Metohija, da bi 1990. godine ponovo ušla u službenu upotrebu u sastavu naziva – Kosovo i Metohija -. Naziva južne Autonomne Pokrajine Republike Srbije Pa je pod tim nazivom i u Rezoluciji 1244 Saveta bezbednosti Ujedinjenih nacija. )

Kod Albanaca u Metohiji prisutan je strah od kriminalaca koji svu vlast drže u svojim rukama (u stvari: drže je okupatori i njihove domaće sluge s biografijama krvoločnih zločinaca). Inostrane korporacije i moćni strani pojedinci (među njima su i oni koji su i njih 1999. godine bez milosti bombardovali) pokupovali su i oteli sve što je bilo vredno.

Ono Albanaca što radi, radi kao bedno plaćena, u Evropi najjeftinija radna snaga. Nezaposlenost raste. Pomoć od svojih sunarodnika iz inostranstva gotovo da je presušila. Kao što su se ispraznili razni tajni i veoma tajni fondovi iz kojih su finansirani UČK i secesija.

Siromaštvo i bolesti iz dana u dan zahvataju na Metohiji sve veći broj stanovništva. Sve je veći broj onih koji obolevaju i umiru od karcinoma kao posledice ogromnih količina bačenog tzv. osiromašenog uranijuma (a niko živ nikad nije utvrdio koliko je on zaista osiromašen). Razni nameti sve su veći. Droga i trgovina njome uzima svoj danak.

Na delu je sve izraženija mržnja Albanaca muslimanske vroispovesti prema Albancima katoličke i pravoslavne veroispovesti. Sve veći broj albanskih porodica, u potrazi za boljim životom, iseljava u Albaniju, u CrnuGoru~~pobj (na područje Ulcinja, Bara, Sutomora …), a sve su brojniji odlasci ka svojim najbližima u zapadnoevropske zemlje i tako dalje.

Očigledno je da su i metohijskim Albancima glave došli i belosvetski okupatori i njihovi i prištinski i domaći kriminalci.

Samo, ko s đavolom tikve sadi, o glavu mu se razbijaju, glasi jedna poučna i stara narodna. Ne samo srpska narodna. Nego i kod Albanaca dobro poznata poslovica.

(S. L. INTERMAGAZIN)

Share this post: