DŽEVAD GALIJAŠEVIĆ: Barak Obama!

Bezbednost

Piše: Dževad Galijašević

Barak Obama je završio svoju političku karijeru. Možda je zato zaplakao. „Gotov je“!

Odlazak Baraka Obame sa političke scene Sjedinjenih Američkih Država nije kraj jedne zločinačke i nadasve rasističke politike. Kraj Baraka Obame je kraj jedne podvale – jednog koncepta koji za sebe, umjesto amblema, bira beskrupuloznog prevaranta i pokvarenog masovnog ubicu, lažnog crnca i bivšeg muslimana koji treba da uvjeri svijet u postojanje demokratske prirode i političkog poretka u SAD-USA.

Posljednja izjava koju je izgovorio ovaj lažni Amerikanac i pokvareni konvertit je potvrđena suzama nekoga „što brine nad demokratskim vrijednostima“ i koji zadnji put obmanjuje vlastitu, međunarodnu, i neoliberalnu javnost, kao i krupni kapital koji ga je projektovao – da to nije kraj i da će se borba za „demokratske vrijednosti“ nastaviti.

Uprkos Kini i Rusiji. Naročito, protiv njih!

Tačno – prvo je pomenuo Kinu jer je shvatio „Sukob civilizacija“ i Hantingtona, koji je Kinu nazvao najvećim političkim i civilizacijskim problemom sa kojim će SAD morati ući u rat 2010. godine.

Po Hantingtonu, taj rat, zbog Južnog kineskog mora, označiće početak Trećeg svjetskog rata, u kome će učešće, na različitim stranama, uzeti svi važniji međunarodni geopolitički akteri.

Obama je „otkrio Ameriku“. Ovaj politički imbecil, odrastao i stasao u islamskoj tradiciji, od islama je uzeo ono najgore. Pogrešno tumačeni napor na Božijem putu on je shvatao kao totalni rat; rat svih protiv svakoga, upravo onako kako samoubice razumiju institut džihada. Tu „viziju džihada“ je prilagodio interesima krupnog kapitala koji ga je podmetnuo svijetu kao najveću podvalu – navodno demokratsku pojavu.

Barak Obama nema nikakve veze sa demokratskim vrijednostima ali ima veze sa vrijednostima Demokratske stranke, koje su retrogradne i rasističke.

I uvijek su takve bile – treba čitati istorijske čitanke i uvjeriti se zašto je jednoj rasističkoj politici i politici razaranja prihvaćenih normi međunarodnog prava i svijeta u cijelini, trebala ova crna maska sina Husejnovog iz Kenije (otac, sa istim imenom – Barak Husein Obama – poginuo je u saobraćajnoj nesreći 24. novembra 1982.).

Tokom života, Hussein, Obama stariji ženio se četiri puta.

Navodno je bio šezdesetih godina u gradu Honolulu na Havajima i tu mu se, ako je vjerovati američkim tajnim službama i falsifikovanim rodnim listovima, 4.avgusta 1961. rodio vanbračni sin, nazvan identičnim imenom, koji će se već 1982. godine odreći islama i krenuti putem koji će ga dovesti do jedinstvene pozicije i uticaja koji nosi funkcija američkog predsjednika.

Godine 1964, nakon dužeg boravka u SAD, kako kažu lažni izvori neoliberalne Amerike, vratio se otac ovog političkog mućka živjeti u Keniju, u svoje rodno selo, Nyang’oma Kogelo, nedaleko od jezera Viktorija i vrlo blizu ekvatora.

Godine 1971. posjetio je Havaje i ondje je posljednji put bio sa svojim sinom koji je kasnije postao predsjednik. Mali Obama, kojem je tada bilo samo deset godina, zaklinjao se američkoj javnosti da je „intenzivno zapamtio“ taj jednomjesečni susret s ocem, posljednji u životu.

Upravo tako – mali frustrirani Afro-Amerikanac, koji je iznevjerio očevu vjeru, dobio je priliku da „glumi“ američkog predsjednika i bitnog čovjeka. U suštini bio je čovjek rata i osoba planirana da nastavi stare ratove i da otvori nova ratna žarišta – ali, morao je i on takav, mali i beznačajan, dobiti potrebnu masku: Nobelovu nagradu za mir.

Osoba koja je bila pokriće najgorim ratnim sukobima i koja je predstavljala šefa države koji je ratovao duže od bilo kog drugog predsednika SAD, otkriva jedinog američkog lidera u čija oba mandata se zemlja nalazila u ratnom stanju.

Dok je za javnost smanjivao broj američkih vojnika u Avganistanu i Iraku, u isto vreme je naglo povećavao broj „vazdušnih ratova“ i primjenu sile u vidu specijalnih operacija po cijelom svetu. On je u Pakistanu, bez presude bilo kog suda i bez ikakvog sudskog procesa, naredio ubistvo, državljanina Saudijske Arabije Osame bin Ladena, tog nezgodnog svijedoka svih obaviještajnih prljavština koje SAD čine, neprekidno, u Evropi, Aziji i Africi koristeći teroriste kao vlastitu geopolitičku pješadiju. Obama je ubio dojučerašnjeg agenta CIA-e, prividnog vođu Al Kaide, koji je otkazao poslušnost i pokazao odlučnu volju da ne organizuje i ne učestvuje u planiranom rušenju stabilnosti Bliskog istoka, u prljavoj operaciji nazvanoj „Arapsko proljeće“. Istovremeno je, tokom 2016-te, poslao američke jedinice komandosa u 138 zemalja (70 % zemalja sveta) tačnije – 130% više nego u vreme Bušove administracije.

Po podacima američkog stručnjaka za spoljnu politiku i nacionalnu bezbjednost Mikija Zenka i Pentagona, SAD su tokom prošle godine, na druge zemlje, bacile 26.171 bombu – svaki dan, u prosijeku, po 72 bombe tj. tri bombe svakog sata. Samo neupućeni su bili iznenađeni ovom agresivnom politikom.

Oduvijek je Demokratska stranka USA-SAD bila predstavnik beskrupuloznih i rasistički orijentisanih elita u zemlji. To je stranka koja cijelom svijetu nameće „vrijednosti Demokratske stranke“ kao „demokratske vrijednosti“ – što i jeste velika prevara.

Ako se vratimo gotovo dva vijeka unazad, barem 160. godina – vidjećemo jasnije tu strašnu političku scenu, na kojoj finansijski superiorna elita uništava društvene vrijednosti, onemogućava društveni razvoj i vrši preraspodijelu kapitala u korist samo nekoliko porodica.

Kada se taj „američki koncept“ (Demokratske stranke) primjenio u Evropi, krenuli su svjetski ratovi, globalni konflikti i realizovan projekat potpune dominacije tog političkog koncepta.

Razumijevanje bliske američke istorije daje okvir za razumijevanje tih pojava i samih aktera. Prepoznatljivo je to postalo nakon izbora Abrahama Linkolna za američkog predsjednika; rođenog u Hodženvilu, 12. februara 1809. – a ubijenog u atentatu u Vašingtonu, 15. aprila 1865.

Još dok je kao splavar na Misisipiju gledao lancima vezane crnce i unosno tržište robljem, Linkoln se zarekao da će ustati protiv ropstva. Kao član Kongresa (od 1847. do 1849.) istupa protiv uvođenja ropstva na novim područjima Sjedinjenih Država. Godine 1854. u poznatom govoru, on napada „Dogovor Kanzas-Nebraska“ kojim se omogućavalo ropstvo u sjeverozapadnom dijelu zemlje. Iste godine učestvuje u osnivanju nove Republikanske stranke i kao njezin kandidat, 6. novembra 1860. izabran je za predsjednika SAD.

Izbor istaknutog protivnika ropstva na čelo države bio je znak za pobunu na robovlasničkom Jugu. Do marta 1861. sedam je južnih država, pod pritiskom i uticajem političkih predstavnika Demokratske stranke, napustilo Uniju i osnovalo Konfederaciju Američkih Država s Jefersonom Dejvisom na čelu.

barak-obama

U aprilu iste godine počinje građanski rat koji završava pobjedom Unije i oslobađanjem crnih robova – praktično ukidanjem ropstva koje je omogućila Linkolnova Republikanska stranka.

Linkoln je za predsjednika izabran i na izborima 1864. a ubijen godinu dana kasnije u atentatu, u pozorištu, koji je na njega izvršio glumac, sklon Konfederaciji, džon Vilkes But, pripadnik najužeg rukovodstva Demokratske stranke.

I tako je to počelo: kada su te lažne demokrate, ti istorijom potvrđeni zaštitnici fašizma i germanske, nacističke kopiladi, huškači i kreatori svjetskih ratova u Evropi, Aziji i Africi, vođe Demokratske stranke – vidjele Kolina Pauela i Kondolizu Rajs u vrhu američke vojske, diplomatije i politike, shvatili su da treba nešto uraditi i odlučili su, da se prividno reformišu.

Samo zbog toga im je trebao crni američki predsjednik Barak Obama i izabrali su ga u moru beznačajnih ljudi koji su im stojali na raspolaganju.

Taj pigmej, ogavni zločinac, poslužio je kao medij za plasman najveće iluzije o ostvarenju američkog sna, o crnom predsjedniku koji nudi viziju mira i sporazumijevanja. Kada je izabran, rasisti u policiji su otvoreno, sa minimalnim razlozima i bizarnim opravdanjima, počeli ubijati crnce na američkim ulicama.

Dok je policija ubijala crnce, tajne službe su kroz Vikiliks detektovane kao službe koje muče civile u tajnim zatvorima „Istočne Evrope“ a kroz diplomatsku poštu u unutrašnjoj komunikaciji vrijeđaju navodne partnere i prijatelje.

Afera Snouden je otkrila razmjere prisluškivanja a Ameriku prikazala kao nadzirano društvo koje raznim obavještajnim mjerama nadzire i kontroliše sve najvažnije političke partnere i prijatelje. Istovremeno, Američka vojska je brutalno razarala već napadnute države.

Predsednik koji je propovijedao nadu a zadržao vojno-industrijski kompleks u najvećoj kondiciji, prodao je rekordnih 115 milijardi dolara vrijedno oružje Saudijskoj Arabiji, dakle najrepresivnijem režimu na svetu, radikalnim islamistima, vehabijama, koji već dugo vremena predstavljaju najvećeg sponzora islamističkog terorizma, i time pokušao destabilizovati čitav region. Tokom predsijedavanja Baraka Obame, Amerika je bombardovala sedam zemalja, dok je poduzimala ili podržavala druge destabilizirajuće vojne akcije širom Bliskog istoka. Razarala je u kontinuitetu Avganistan i uprokos najavljenom “kraju“ rata u toj zemlji, značajno američko vojno prisustvo, ostalo je da predstavlja najveću prijetnju miru u cjelom regionu. Raketni projektili, ispaljeni sa zemlje ili iz vazduha, sa aviona, helikoptera ili bespilotnih letjelica, aktivno su ubijale civile Avganistana.

U Iraku, Obamina administracija je sprovela preko 5.000 vazdušnih napada samo u poslednjih godinu dana, izvestio je Dejvid Lerman za Blumberg biznis. Uprkos prividnom vojnom angažovanju SAD protiv DAEŠ-a, naročito u Mosulu, terorizam je i dalje smrtonosno prisutan u iračkim gradovima, jer su akcije Obamine vojske i administracije bile tek puka „holivudska predstava“ za unutrašnju upotrebu.

U Libiji, kao najvećoj brani Boko Haramu i Al Šababu – i jedinoj zaštiti od terorizma i nestabilnosti na sjeveru Afrike, Obamina vlada i njemački nacisti Angele Merkel i vlade lažnog Maršala Petena zvanog Oland (preciznije; „Njemačka evropska unija“ i njeni saveznici), sproveli su mnogo vazdušnih napada, ubili legalnog, umjerenog i dobronamjernog predsjednika Moamera el Gadafija a sve resurse ove bogate zemlje dali u ruke terorističkim organizacijama (Al Kaidi i Islamskoj državi) te izazvali strašan plemenski rat koji je razorio i podijelio Libiju. Naravno – SAD su bile odlučujuće u destabilizaciji te zemlje kroz vojnu pomoć i direktnu podršku Al kaidi i DAEŠ-ISIS-u-ISIL-u, posebno tokom 2011. godine.

Zatim, tokom stalne intervencije u Pakistanu – da bi se uvjerili u savezništvo i pomalo nadzirali Indiju – Obamini vojnici su učestalo napadali dronovima civilne mete, sela.

Barack Obama

Svakako su tu i napadi na Somaliju, uz nekoliko stotina američkih vojnika stacioniranih u ovoj zemlji od 2007. godine. U septembru 2014. godine je Obamina vlada tamo ponovo sprovela vazdušne napade, ubivši Ahmeda Abdi Godana, vođu ekstremističke grupe Al Šabab, za koju su tvrdili da sarađuje sa Al Kaidom.

Zatim, Jemen: najveći zločini, stalna ubijanja i razaranja koje čine, konstantno, otvoreno i intenzivno, američki saveznici Saudijska Arabija i Katar – radikalni režimi koji predstavljaju mač vehabizma i sunitskog radikalizma u cjelom svijetu.

Američko bombardovanje u Jemenu gotovo isključivo obavljaju dronovi i ono je u porastu u poslednjih nekoliko godina. Izveštaj Hjuman rajts voča je u 2013. godini analizirao šest vazdušnih napada u Jemenu koji su sprovedeni od 2009. godine. Organizacija je utvrdila da su, od 82 poginula lica u vazdušnim napadima, 57 bili civili.

Sirija je posebna priča i tačka konačnog poraza američke brutalne sile i propagande. U dirigovanim i ostrašćenim izvještajima iz Sirije, uočljivo je da se veliki broj „informacija“ od samog početka 2011. godine zasniva na istom izvoru, takozvanoj Sirijskoj opservatoriji za ljudska prava (SOHR). Ova se „institucija“ zapravo sastojala od jednog uposlenog, izvjesnog Rami Abdul Rahmana, sirijskog disidenta i njegove sekretarice, u dodijeljenom privatnom stanu u Londonu, opremljenom svom tehnikom i serverima za ovaj posao.

Riječ je o bivšem sirijskom obavještajcu koji je svojevremeno imao zadatak da se „bavi“ disidentima iz svoje zemlje u Velikoj Britaniji, potom vrbovanog od tamošnjih obavještajnih službi i sačuvanog nekoliko godina da, kao azilant – pekar, čeka u provinciji momenat za uključenje u priču.

Taj je zadatak dobio uoči početka „Arapskog proljeća“ kada „formira“ SOHR u ime kojeg dnevno šalje iz Londona po cjelom svijetu „provjerene informacije sa lica mjesta“. Vrlo brzo je postalo jasno kako je riječ o projektu friziranih informacija „sa lica mjesta“, sa ciljem da se stvori svijest o diktatoru Asadu koji ubija civile u svojoj zemlji i „borce umjerene opozicije“ – koji u stvarnosti predstavljaju, najgore teroriste.

Priča je finansijski podržana iz fondova EU, potom od britanske vlade i „privatnih izvora“. Rami Abdul Rahman se u međuvremenu viđao na ulicama Londona u društvu političara i poznatog Iračanina Rafid al Janabia, poznatog pod nadimkom „Curveball“, svojevremeno tzv. ključnog svjedoka u laži o Sadamovom posjedovanju oružju za masovno uništavanje, što je „legalizovalo“ američku agresiju na Irak 2003.

Iako je istinu o Abdul Rahmanu kasnije razotkrilo više medija u svijetu, pa i neki koji su koristili njegove „informacije“, njegov se posao na isti način nastavio i dalje.

Ti materijali, koji često donose detalje o događaju koji tek treba da se desi, često su korišteni i u pisanju raznih zvaničnih izvještaja, međunarodnih institucija i tijela, sve do UN-a, za ciljano i lažno kvalifikovanje krvavih događaja u Siriji. CNN je za manje od godinu dana od početka rata u Siriji, objavio 17.700 stranica iz ovog „izvora“, Al Jazeera 16.600, Reuters (UK) 8.600, The Guardian 5.450, AFP 1.880, BBC 742, NYT 556 itd.

Sve u svemu, Amerika je u posljednje vrijeme, pod Obamom, bombardovala sedam muslimanskih zemalja. Broj poginulih u svim savremenim ratovima na Bliskom istoku procijenjen je na oko 4 miliona mrtvih muslimana, uglavnom Arapa. Ponovljene vojne kampanje su destabilizovale Bliski istok, što je dovelo do nastanka terorističkih grupa kao što je ISIS, omogućavajući sektaštvu da cvijeta, i zahtevajući nove intervencije.

U načelu, ništa dobro: razaranje Avganistana, Iraka i Pakistana, potpuno uništavanje i komadanje Sirije i Libije, pokušaj da se to učini u Tunisu i Egiptu, pa podjela Sudana na dvije države (Sudan i Južni Sudan) i vraćanje tek ujedinjenog Jemena u fazu ratnih sukoba nestabilne vlasti, (prvo atentata a onda i prisilnog povlačenja Ali Abdulaha Saleha) i poznatih, starih, tek nadvladanih podjela.

Šta je to onda Obamin međunarodni i politički testament – šta se uspješno uradilo i gdje je izvoz „vrijednosti Demokratske stranke“ (a ne demokratskih vrijednosti) značio nešto dobro i bilo šta dobro?

Kršenja međunarodnog prava, bijedni pokušaji da ulogu Ujedinjenih nacija zamijeni NATO-om a da ulogu NATO preuzme SAD, pa da je povremeno dodijeli Britaniji a ponekad Njemačkoj; zatim podrška Kurdistanskoj radničkoj tj. terorističkoj partiji pod lažnom izlikom svrgavanja Erdogana; pa izazivanje nestabilnosti Balkana, razaranje Srbije, promjena granica i pokušaj formiranja posebne države na tlu gdje jedino trgovina drogom i islamski radikalizam cvjetaju – na Kosovu, izvoru i utoci jedne stare kulture i velike državotvorne ideje u okviru pravoslavnog humanizma i vjere.

Zašto u stvari, plače Barak Obama? Valjda zato što nije uspio izazvati Treći svjetski rat; zato što nije postigao ostvarenje one mjere zla koja pripada takvoj jadnoj figuri lažnog Amerikanca i propale maske američkog predsjednika. Nula – čista nula!

To je mjera ličnosti i političkog habitusa ove beznačajne spodobe koja jedini značaj ima u povjerenju koje mu je ukazano od najvećih rušitelja međunarodnog prava i predstavnika anglo-saksonskog kapitala. koji su svoju moć crpili iz američkih deviznih rezervi i zaduživanja najmoćnije države sveta, te uništavanja država, mira i života nevinih a primitivnih i inferiornih etničkih i vjerskih grupacija.

Ako se Nobelova nagrada posmatra kao rezultat svijesti o najvećem naučnom promašaju – otkrivanju dinamita, onda, obzirom na upotebu eksploziva i počinjene zločine, Obama je zaslužio tu nagradu. On i jeste Dinamitaš Obama, iz malog Kenijskog sela, koji je iznevjerio sve: rodni identitet, rasu i sve ljude koji su u njega vjerovali i koji su, puni entuzijazma, slavili njegov izbor za predsjednika.

(Fond strateške kulture)

Share this post: