TROVANJE HRANOM ORGANIZAM PAMTI NA DUŽE STAZE

Da li oboljenja koja mogu da se dobiju iz hrane izazivaju dugotrajne zdravstvene probleme? Da li bi takva oboljenja trebala da imaju viši prioritet u medicini i zdravstvu? Na ova, i mnoga druga pitanja, tek počinju rasprave.

Primer tinejdžerke Dane Dziadul sa Floride je očigledan. Ona je sa 3 godine primljena u bolnicu sa dijagnozom salmonele. Danas sa 14 godina ponovo je hospitalizovana sa dijagnozom reaktivnog artritisa.

Njena majka je godinama uzaludno pokušavala da nađe uzrok svemu, sve dok joj nisu zatražili da popuni anketu preživelih trovanja hranom i vodom.

Popunjavajući anketu opazila je mogućnost post-efekta, i tada shvata da svi problemi njene ćerke kreću od 3 godine kada je imala salmonelu.

Urađeno je nekoliko studija koja su pratile žrtve sa bolestima koje se prenose hranom. Ti ljudi, kasnije u životu, pate od digestivnih problema, artritisa, bubrega, i imaju veći rizik od infarkta i moždanog udara.

Veliki izazov je biti u kontaktu i pratiti pacijente tokom godina. Zdravstvena odeljenja nose teret za identifikaciju epidemija i nalaženja ljudi u to vreme. Održavanje kontakta sa bivšim žrtvama bi zahtevalo veliki napor sa obe strane.

Jedna od retkih studija koja postoji za praćenje ljudi posle trovanja vodom i hranom je napravljena u Ontariju, kada je u maju 2000. godine, posle obilnih kiša u Valkertonu, mnogo ljudi obolelo.

Obilne kiše su, između ostalog, sprale i kravlji izmet iz štala, tako da je voda za snabdevanje stanovništva bila kontaminirana bakterijom Ešerihijom Koli.

Elem, veći deo stanovništva, njih oko 5.000 se zarazilo, dok su neki od njih bili teško bolesni.

Vlada Ontarija odlučuje da postavi za Valkerton studiju o zdravlju koja trenutno važi za jednu od najvećih studija u zdravstvu. 2010. godine studija objavljuje svoje zaključke.

U poređenju sa stanovnicima koji su imali blage simptome, ljudi koji su patili nekoliko dana od dijareje imaju 33 odsto veću verovatnoću da dobiju visok krvni pritisak, što je za 210 odsto veći rizik od infarkta ili moždanog udara, a 340 odsto veći rizik za probleme sa bubrezima.

Samo za 8 godina nakon suzbijanja epidemije. Zanimljivo je to, da oni stanovnici koji nisu imali jake simptome, imaju probleme sa cirkulacijom. Ti problemi ne bi bili povezani sa Ešerihijom Koli bez monitoringa.

Profesor Vilijam F. Klark, lider ove studije i profesor nefrologije na univerzitetu Vestern Ontario, preporučuje da preživelim od ovih bolesti proveravaju pritisak svake godine, a funkciju bubrega svake dve do tri godine.

Potcenili smo koliko oboljenje ili trovanje hranom može da nas košta na duže staze. Već znamo da su oboljenja od hrane veliki problem. Svake godine, samo u Americi zabeleži se i do 48 miliona slučajeva. A to sugeriše da bi trebalo da radimo bolje.

Posmatranjem 101.855 stanovnika Švedske koji su imali trovanje hranom između 1977. i 2004. godine, izdvajamo da su imali veći procenat oboljenja vena, digestivnih bolesti i reaktivnog artritisa.

Baza podataka u Australiji otkriva da ljudi koji su bili u kontaktu sa bakterijom koja izaziva gastro probleme imaju 57 odsto veću šansu da obolele od digestivnih bolesti ili Kronove bolesti, od ljudi koji su rođeni na istom mestu u isto vreme, ali nisu bili u kontaktu ni sa jednom od bakterija.

Nekoliko godina nakon izbijanja epidemije salmonele 2005. u Španiji, od 248 zaraženih, 65 odsto imaju probleme sa kostima i mišićima, u odnosu na 24 odsto kontrolnih ispitanika koji nemaju problema.

(Vestinet)

Share this post: