VELIKA BRITANIJA – MAJKA NOVOG SVETSKOG PORETKA

britanija-kruna-elizabeta

Kada kažemo “Novi svetski poredak” (New World Order), većini ljudi koji o tome nešto znaju će prva asocijacija biti novčanica od jednog dolara, “svevideće oko”, Pentagon ili Džordž Buš – svakako nešto “Made in America”.

Dakle, gotovo sve što ima veze s tim pojmom, neodoljivo nas danas asocira na Sjedinjene Američke Države i njihovu imperijalističku političku doktrinu „rata zbog mira“. Manjem broju ljudi je međutim poznato da Novi svetski poredak nipošto nije američki „patent“, već koreni te ideje sežu još u prastara vremena, a neki analitičari NVO-a tvrde da kontinuitet tog projekta postoji još od vremena jevrejskih kraljeva, tačnije od vremena vladavine čuvenog kralja Solomona.

Kad govorimo o „ratu radi svetskog mira“, nipošto nije nevažno da je kralj Salomon vladao baš u periodu potpunog mira, bez ijednog značajnijeg rata i sukoba. Čak je i samo ime „Salomon“ izvedeno iz starohebrejskom imenice koja znači „dete mira“, odnosno „mirotvorac“, a vladaru koji je bio vjerovatno najbogatiji čovek u istoriji sveta – rat sigurno nije bio potreban. Nije teško povući paralelu sa modernim svetskim „oligarsima“, koji teže sva blaga sveta prvo staviti pod svoju kontrolu, a zatim, po uzoru na Solomonovu vladavinu, uvesti period „velikog mira“.

Postoji i teorija koja kaže, kako je za vremena gradnje raskošnog Salomonovog hrama začeto ono što danas poznajemo pod pojmom „slobodno zidarstvo“ (masonstvo). Naime, u središtu masonske predaje nalazi se čovek po imenu Hiram Abif, koji je, prema priči što se pripoveda svakom slobodnom zidaru, bio ubijen gotovo pre tri hiljade godina prilikom izgradnje pomenutog hrama.

Zanimljiv je podatak da na gradilištu hrama nije upotrebljen nijedan čekić, sekira ili bilo kakav alat od metala, budući da je sve kamenje bilo pripremljeno i oblikovano u kamenolomu pre nego je doneseno na mesto hrama na spajanje. Čitava unutrašnjost hrama bila je pokrivena kedrovinom po zidovima i Borovica po podu, a zatim je sve prekriveno čistim zlatom.

Uloga Hiram Abif, graditelja hrama kralja Solomona, te okolnosti njegove smrti jezive, vrlo su jasno opisane u istoriji masona, pa ipak se on sam ne spominje u Starom zavetu. Svima onima koji bi hteli saznati nešto više o ovoj teoriji, preporučujem jako zanimljivu knjigu Kristofera Knighta, pod nazivom „Hiramov ključ“.

Ako su istinite tvrdnje da koreni masonstva i same ideje Novog svetskog poretka leže u legendi o Hiramu (a ja verujem da ta teza ima i te kakvo pokriće), onda nije teško zaključiti zašto su 1119. godine, pod vođstvom Huga de Paiens, viteški red Templara osnovan upravo na mestu na kojem se po predaji nalazio Salomonov hram. Templari su, kao i ostali crkveni viteški redovi, nastali iz duboke religiozne dinamike, a izvorna misija im je bila „služiti iscrpljenim i obolelim hodočasnicima te štititi sveta mesta protiv nevernika.“

Privilegije, međutim koje je red dobio od Pape, npr pravo ubiranja poreza na područjima pod njihovom kontrolom, ai diskretna unutrašnja struktura reda, rezultirale su vrlo brzim usponom njegove moći. Takođe, osim svojih redovnih dužnosti, Templari su se bavili i jednom vrstom bankarstva, jer su im brojni križari ostavljali svoju imovinu na čuvanje. Svoju bankarsku praksu Templari će preneti iu Evropu, kada u 12. veku presele svoje sedište u Francusku. S vremenom i rastom finansijske moći, ovaj viteški red se sve više udaljava od svoje prvobitne namene, te postaje prepoznatljiv po sve izraženijom željom za kontrolom svetovnih vladara pojedinih država, a njihova tajnovitost ih je s vremenom dovela u ulogu „političke sive eminencije“ na evropskom kontinentu.

Uz Templare se vežu i brojne mistične legende, a njihovi obredi inicijacije (kasnije preuzeti od engleskih masonskih loža) su u sebi ujedinili različite duhovne tradicije, ponajviše sufizam i „Solomonsku mudrost Hrama“. Obred inicijacije templarske započinjao bi usmrćivanja jagnjeta, iz čijeg su tela napravili uzicu i stavili je templarski kandidatu oko vrata. Na toj uzici kandidat je odveden u tzv. „Komoru za inicijaciju“, gde je morao proći zastrašujuće kušnje i položiti ceo niz zakletvi o čuvanju templarske tajne.

Napominjem na ovom mestu da su određeni moderni autori koji za sebe tvrde da su bivši slobodni zidari, u svojim knjigama opisali proces inicijacije gotovo istovjetan templarski, pa je vrlo lako zaključiti kako postoji određeni kontinuitet ove ideje, još od vremena kralja Solomona. Arheološki dokazi potvrđuju tezu da je templarski red imao i jedan važan praktični cilj – iskopavanje mesta na kojem se nalazio hram kralja Solomona. Templarski su artefakti početko 20. veka otkriveni i u tunelima duboko ispod mesta na kojem se navodno nalazio Hram. Ti su tuneli bili usečeni u živu stenu, u smeru koji bi ih doveo tačno do onog mesta na kojem je navodno stajala – „Svetinja nad Svetinjama“ ….

Ova ezoterična praksa Templara, ali i njihovo sve veće materijalno bogatstvo, na početku 14.veka su jako zabrinuli i samog Papu Klementa, koji je tražio načina kako sprečiti dalju ekspanziju tog viteškog reda. Priliku je dobio 1307. godine, kada je templarski meštar Jackues de Molai došao u sukob sa francuskim kraljem Filipom IV., u istoriji poznatom po nadimku „Filip lepi“. U oktobru te godine, na „petak trinaesti“ (koji je upravo zbog tog događaja danas percipiran kao nesrećan dan), evropski kraljevi na čelu s Filipom IV su odlučili da unište templarski red, a njihove tradicije zabraniti.

U ranu zoru, tog sudbonosnog petka, vojska se obrušila na hramove i stanove Templara, uhvativši nekih 15.000 pripadnika tog reda. U glavnom pariskom „Templeu“, koji je istovremeno bio i neka vrsta onoga što danas poznajemo po imenu „berza“, vojnici su pronašli tajnu komoru s lobanjom, dve bedrene kosti i beli mrtvački pokrov, što je odmah prijavljeno Inkviziciji. Iako je Papa Klement V bio protiv brutalnog postupanja prema dojučerašnjim crkvenim vitezovima, većina Templara je pogubljena nakon „neoborivih dokaza Inkvizicije“.

Toj nesretnoj sudbini je umaklo tek nekoliko vitezova, i to iz luke La Rošel na atlantskoj obali. Oni su se uspeli „dokopati“ obala Škotske, a taj će podatak nekoliko vekova kasnije postati jako bitan, u kontekstu priče o stvaranju tzv. „Škotskog masonskog reda“.

14. vek će u istoriji evropskog kontinenta, zauvek ostati zapisano crnim slovima, jer je samo između 1347. i 1352. godine, kuga odnela više od 30% ukupnog evropskog stanovništva (zapadno od Rusije). Kugu ili „crnu smrt“ u Evropu je donela mongolska vojska, a prvi slučaj zaraze zabeležen je u oktobru 1347., u sicilijanskom gradu Mesini. Današnjem „Homo Sapiens Technologicus“ je gotovo nemoguće pojmiti s kakvim se osećanjem teskobe i užasa od nepoznate pandemije susrelo tadašnje srednjovekovno stanovništvo.

Evropskim gradovima je zavladala panika, na velikim lomačama su spaljivana tela pokošenih od „crne smrti“, dok se ulicama širio nesnosan smrad još nepokopanih leševa. To stanje opšteg očaja i beznađa, oduvek je u istoriji predstavljalo „plodno tlo“ za raznorazne mistične i religiozne pokrete, sekte i tajna društva. Kad mu je izuzetno teško, čovek ima prirodnu sklonost poverovati u ono, u što zdrav i pribran nikada ne bi poverovao, a tu ljudsku karakteristiku su u vremenima kuge vešto koristile nove i stare vjersko-ezoterične organizacije, koje su epidemiju uglavnom percipirale kao „Božju kaznu „za krivovjerne.

„Ceh“ u takvim vremenima od pamtiveka obično plaćaju Jevreji, dežurni krivci za sve svetske probleme, pa je tako npr u francuskom gradu Strazburu 14. februara 1349. preventivno pobijeno oko 1000 Jevreja, pre nego što je infekcija uopšte stigla u taj deo Francuske, a 1396. je iz Francuske istjerano čak 200.000 Jevreja. Inače, u svim papinske zemljama su Jevreji u to vreme živeli uglavnom u getu, relativno izolovani od ostatka gradskog stanovništva.

Taj osećaj diskriminiranosti kroz vekove doveo je kasnije do ogromnog procenta jevrejskih članova u tajanstvenim masonskim ložama, o kojima ćemo nešto više reći kasnije. Valja nam na ovom mestu napomenuti kako je u tim vremenima Papa Klement VI pokušao raznim zakonima i intervencijama što više zaštititi jevrejsku populaciju od genocida, no u to doba je uvreženo bilo mišljenje kako su „Jevreji ubili Isusa Hrista“ i kako je na tom narodu pečat sotone.

U Srednjem veku su Jevreje, često i na silu pokušavali konverirati na hrišćanstvo, a u mnogim slučajevima je to i uspelo, naročito u Španiji (konvertirani Jevreji „marranosi“), gde je ustanovljena Inkvizicija pod vođstvom velikog inkvizitora Torkuemade. No i onda, kao i danas, Jevreji su bili jako dobro međusobno povezani i umreženi, pa su mnogi i nakon navodnog prelaska na hrišćanstvo, tajno nastavili da praktikuju jevrejske običaje, služeći neretko i kao „špijuni“ u crkvenim redovima.

Već sam u prvom delu ovog osvrta napomenuo kako je tadašnji Papa Klement V bio protiv brutalnog postupanja prema Templarima, a evo vidimo da je i njegov naslednik na jednak način branio Jevreje. Ako na lenti vremena kratko skočimo šest vekova unapred, lako ćemo uočiti identičan stav Vatikana prema pogromu Jevreja u nacističkoj Nemačkoj. Svim tim potezima brojnih Papa kroz istoriju, uprkos na prvi pogled dobroj nameri, ipak je zajedničko bilo jedno – žrtve genocida su ih percipirale kao neiskrene i „alibi reakcije“.

Teško se oteti utisku, s obzirom na istorijske činjenice o supremaciji Papinske države u srednjem veku, kako su ti pokušaji pomaganja Templarima i Jevrejima zaista obavljeni „s pola srca“, a da je prioritet ipak stavljen na očuvanje crkvene moći nad svetovnim vladarima. Uostalom, španski kralj je, po preporuci crkvene inkvizicije 31.marta 1492. godine izdao tzv. „Akt o izbacivanju“ u kojem se naređuje svim Jevrejima da od 1. juli napuste Španiju i nikada se više u nju ne vrate, a ukoliko se poslije tog datuma nađu na tlu Španije biće ubijeni. Zanimljivo je da je baka glavnog inkvizitora i najvećeg progonitelja Jevreja tog vremena Tomasa de Torkuemade, takođe bila Jevrejka. U tim vekovima je, zbog svega navedenog, rastao sve veći zazor prema Katoličkoj crkvi, a novi religiozni i duhovni pokreti su nicali kao „pečurke posle kiše“.

Nama su ipak zanimljivije one organizacije koje su nastale pre ovih događaja, pa ćemo se vratiti na Templare, koji su se nakon velikih smaknuća i zabrane Templarskog reda 1307. , U bekstvu podelili na dve veće grupe. Jedni su se sklonili u Portugal i promjenili ime u „Hristov red“, postajući inicijatori velikih pomorskih ekspedicija toga vremena. No nama je zanimljivija ona druga grupa, koja je početkom 14.veka stigla do obala Škotske, zatraživši pomoć od tadašnjeg škotskog kralja Roberta Brusa.

Vrlo je bitan podatak da je legendarni borac za škotsku nezavisnost, Robert Bruce već tada bio ekskomuniciran, te nije morao prihvatiti volju Pape, pa je malobrojnim Templarima ponudio utočište. Upravo ova malobrojna, ali intelektualno i duhovno moćna grupa templarskih vitezova, prema mnogima je zapravo „karika koja nedostaje“ u povezivanje ovog viteškog reda, s kasnijim nastankom britanskih masonskih loža. „Službeno“ objašnjenje kako su masonske lože nastale iz zidarskih i zanatskih cehova, nipošto nas ne bi smijelo zadovoljiti, budući da su to bila obična strukovna udruženja, kakvih i danas imamo na stotine, a nema i nikakvih istorijskih indicija da su sastanci takvih udruženja bili održavani tajno, niti da su se na njima praktikovali nekakvi mistični obredi.

Za razliku od cehovskih udruženja, između obreda vitezova Templara i obreda u masonskim ložama postoje brojne veze i sličnosti. Naprimjer, u samom središtu masonske lože je krug, koji se mogao iscrtati samo šestarom, a svetišta Templara su takođe bila kružnog oblika. Nadalje, crno-beli mozaik na podu svih masonskih loža (šahovska tabla), neodoljiva podseća na templarsku zastavu (Beau Seant), a poznato je da su i vitezovi Templari nosili donje rublje i rukavice od jagnjeće kože.

Puno je, dakle relevantnija tvrdnja da su Masonske lože nastali kao direktan naslednik jednog dela templarskog reda, koji se ideološki potpuno odvojio od Katoličke crkve, za razliku od onog dela Templara koji je prebegao u Portugal, i kojeg je godine 1319. Papa Jovan KSKSII. ponovo odobrio bulom „Ad ea ek kuibus“, u kojoj se izričito naglašava da je Red Hrista jedini legitimni naslednik Templara. Na jednom drugom ostrvu su, međutim, njihova dojučerašnja braća kovala tajni plan osvete, povodecći se za kletvom svog pogubljenog Velikog Meštra. Na dan, naime svoga pogubljenja, templarski meštar Jackues De Molai je prokleo Papu i deset budućih generacija francuskih kraljeva, a to pogubljenje je igralo veliku ulogu iu kasnijoj mržnji masonskih loža prema Katoličkoj crkvi i katoličanstvu u celini.

Činjenica da su prve masonske lože nastale na tlu Velike Britanije nije s istorijskog aspekta nimalo upitna, a niti je službeni masonski dokumenti i knjige uopšte pokušavaju pobiti. Prvi javni sastanak 04:00 londonskih masonskih loža, koji se dogodio 1717. godine, takođe je istorijski dokumentovana činjenica. Tada su, naime u londonskom Kovent Gardenu, spomenute nezavisne masonske lože objavile ujedinjenje u Veliku ložu (Grand Lodge) Engleske, koja će preuzeti svu istorijsku dokumentaciju i tajne svih londonskih i engleskih loža. Od toga dana, zaprepaštenim Britancima je postalo jasno, da su u njihovoj zemlji već duže vreme postojala odlično organizovana i umrežena tajna društva, koja su sada svoje postojanje i javno priznala.

Rad masonskih loža od 1717. do današnjeg dana, bilo je nešto lakše pratiti nego onaj pre toga, ai sami masoni su od početka 18.veka često izlazili u javnost sa dokumentima i knjigama kojima objašnjavaju suštinu masonskog poslanja. Utoliko je zanimljivije i intrigantnije upitati se ko i šta su bili masoni pre 1717. godine i čime su se bavila ta okultna društva? Odgovor na ovo pitanje nikako ne može biti lakonski kratak i do kraja definisan, ma koliko ga se neki današnji teoretičari zavjere (poglavito oni bliski vatikanskim krugovima) takvim „trsili“ prikazati.

U takvim jednostranim analizama prečesto se zaboravlja sam duhovni koren masonstva, koji seže još u davna istorijska vremena, najranije od početka gradnje Solomonovog hrama, a po mnogim istraživačima ove tematike – još i davno pre toga. Suočeni s toliko opsežnom, prečesto i kontradiktornom dokumentacijom o masonstvu i poznatim masonima, uporni istraživač je osuđen na upoređivanje raznih izvora i traženje zajedničkog nazivnika svih tih teorija i legendi o tajnim društvima.

Iz mog ličnog istraživačkog iskustva, postavio bih na ovom mestu rado jedan aksiom, koji će nam umnogome pomoći u daljem razumevanju ovog štiva. Moramo dakle uzeti kao nepobitno, da se masonska tradicija naslanja na mistična iskustva istorijskih filozofa, alhemičara te verskih i duh0vnih učitelja. Komunikacija s duhovnim svetovima zajednička je svim tajnim društvima, koja se pominju kao moguće preteče masonstva i masonske ideje o Novom svetskom poretku.

U prošla dva nastavka ovog osvrta, nešto temeljitije je obrađena istorijska poveznica između masonskih loža i Templarskog crkvenog reda, a pre nego krenemo u moderna vremena 19. i 20. veka, bitno je spomenuti i još jednu mističnu organizaciju, koja je itekako poslužila kao izvor duhovne inspiracije današnje masonerije, a to su tzv. „Rozenkrojceri“, nemačka bratovština čiji je učenje bilo sinteza hermetičke i alkemističke tradicije. Ova dva pojma nužno je ukratko i pojasniti, a početi ćemo s hermetizma, filozofsko-duhovne pravce nastalim na raskrsnici egipatske i grčke kulture, koji podučava kako „svemir i ljudsko biće odgovaraju jedno drugom kao refleksije“. Drugim rečima, čovek je najsavršeniji odraz univerzalnog intelekta (Božansko poreklo čoveka) i ogledalo celokupne slike svemira u malom.

Ništa manje važna za razumevanje masonstva nije ni tzv. alkemija, tajno učenje poreklom iz Egipta, koje je svoj procvat doživelo za vreme čuvenog švajcarskog alhemičara Paracelsusa, člana spomenutog bratstva „Rozenkrojceri“. Paracelsus se rodio 1493. godine u jednom selu pored Ciriha, a veći deo svog života proveo je u avanturističkim lutanjima i putovanjima Evropom i Afrikom, na kojima je sticao razna zanimljiva duhovna i mistična iskustva.

Na svojim putovanjima prikupljao je stare narodne recepte za lečenje raznih bolesti, ali i učio o tajnim obredima i tradicijama naroda s kojima je tokom svojih lutanja povremeno provodio po nekoliko meseci ili godina. U današnjem kontekstu, neverovatno proročki zvuči njegova misao, kako će „razvojem intelekta čovečanstvo izgubiti instiktivno znanje o lekovitim travama“, a Paracelsus se upravo radi tog danas (a i u tim vremenima u dobroj meri) tajnog znanja, proslavio po svojim čudesnim ozdravljena teških i neizliječivih bolesnika.

U savremenoj istoriji će ovaj kontroverzni učenjak, ipak ostati poznat ponajviše po svom bavljenju tajnim znanjem, alhemijom, čiji je cilj bio službeno otkriti proces kojim će se neplemenite metale moći pretvoriti u zlato. No, iza ovog „mainstream“ objašnjenja alhemije stoji zapravo magijski obred preobražaja energije, o čemu su vekovima posle detaljno pisali Sigmund Freud i Carl Gustav Jung. Zanimljivo je na ovom mestu napomenuti kako je Sigmund Freud bio član bečke masonske lože B’nai B’rith, a deda Karla Gustava Junga je bio Veliki meštar masonske lože Švajcarske (o tome, kao io znanjima koje je dobio od dede progovara sam Jung u svom poznatom djelu „Memories, dreams and reflections“.

Upoređujući neke Paraceslusove tekstove, s onima njegovih dalekih učenika, Freuda i Junga, može se lako primetiti da je pogrešno alhemiju shvatati kao hemijsku ili laboratorijsku operaciju; puno prije bi se ona mogla posmatrati kao jedna vrsta meditativnog postupka, a zamršeni alhemijski izrazi su zapravo bili metafore za izmijenjena stanja svesti ….

Frojd

Početak bratovštine „Rozenkrojceri“ navodno se desio početkom 15. veka, a ime su dobili po svom osnivaču, nemačkom avanturistu i učenjaku, Kristijanu Rosencrantz, ali učenje na koje se naslanjala ova bratovština seže još u sredinu 13.veka, a ustanovio ga je mračni nemački mistik, Meister Eckhart. Ideje tog nemačkog teologa dominikanskog reda, vodile su gotovo 200 godina nakon njegove smrti, do velike revolucije u Katoličkoj crkvi, koju danas poznajemo pod imenom – reformacija.

Pod reformacijom se danas podrazumeva duhovni i društveni pokret, koji se starim kontinentom proširio tokom 16.vijeka, a pod vođstvom sveštenika i doktora teologije, Martina Luthera. Na prvi pogled, Lutherovim bunt protiv Rima bio je logična reakcija na nepravednu i nehrišćanske odluku rimskog Pape iz 1517. godine, kada je odlučeno obnoviti prodaju tzv. „Indulgencija“ (oprosta od greha), zbog izgradnje bazilike Sv.Petra u Rimu. Martin Luter je oštro ustao protiv takve politike rimskog Pape, te na vrata župne crkve u nemačkom Vittenbergu pribio svojih čuvenih „95 teza“, u kojima objašnjava razloge protiv kupovanja pojedinačnog oprosta greha.

S ovim Lutherovim postupkom danas svakako simpatizira većina svetskog stanovništva, te ga smatra opravdanim, a lakonski i površno gledano smatra ga opravdanim i pisac ovog osvrta. No, važno je napomenuti da se na današnjim školama i fakultetima uopšte ne spominje i ona druga strana medalje, koja nam govori da je Martin Luter bio itekako upućen u mističnu misao Meistera Eckharta, štaviše, najbliži prijatelj i saradnik Luthera bio je okultist Philip Melanchton, nećak slavnog kabalista Reuchlina.

Melanchton je bio poznat kao veliki zagovornik astrološke nauke, a napisao je i opsežnu Faustov biografiju. Osim ovih linkova, postoje i mnoge naznake da je sam Martin Luter bio iniciran u tajna društva. Luter je često s odobravanjem govorio o alhemiji, hvaleći je zbog njene „alegoričnosti i tajnih značenja“, a osim toga joj je priznavao i ulogu u „usrksnuću ljudskog roda. U nekoliko svojih spisa, Luter je sebe nazvao „meštrom s ispitom“, što je bio izraz koji se kasnije primenjivao za masonskog inicijanta na određenom stepenu. Sledećeg nedelje, kad ćemo radnju ove priče konačno i trajno preseliti na područje britanskog ostrva, predstaviću i neke, dosad široj javnosti potpuno nepoznate poveznice između rada britanskih tajnih društava i reformatorskog delovanja Martina Luthera.

Nastanak i agenda masonskih loža neraskidivo su povezane s jednom reči – SLOBODA. Od zabranjenog voća iz Edenskog vrta, preko Mojsijevog starozavjetnog izlaska iz Egipatskog ropstva, sve do rušenja Berlinskog zida, pojam slobode je izuzetno bitan za razumevanje filozofije spomenutih tajnih društava. Međutim, kao i kod svih ostalih sociološki ključnih pojmova; poput ljubavi, vere, istine, pravde ili mira, i ovde nailazimo na izuzetno fleksibilan prostor za različita tumačenja, koji opet otvara mogućnost manipulacije širokim narodnim masama.

U vremenima pre osnivanja srednjovekovnih tajnih društava, „borba za slobodu“ je bio pojam upotrebljavan gotovo izričito u kontekstu oslobođenja nekih etničkih grupa (spomenuli smo već jevrejsku starozavjetnu predaju), ili pravo na veću administrativnu nezavisnost pojedinih država i gradova. Za shvatanje semantičkog okvira masonske interpretacije sveta, ipak je puno bitnije pratiti istorijski razvoj individualnih ljudskih sloboda, koji je danas u zapadnim zemljama uglavnom evoluirao u tzv. „Građansko“ ili „civilno društvo“.

Kroz istoriju se, iz raznoraznih slojeva društva mnogo puta pokušavalo ograničiti carevu ili kraljevu moć, no za našu priču o Velikoj Britaniji kao „majci Novog svetskog poretka“, ključan je dokument iz 1215. godine, poznat pod imenom „Velika povelja sloboda“ (Magna Carta Libertatum). U to vreme od plemstva i naroda oštro kritikovani engleski kralj Džon Lackland („Ivan bez zemlje“), bio je radi gubitka Normandije praktično prisiljen potpisati ovaj istorijski dokument, koji je dao određene povlastice plemstvu, a slobodni ljudi su dobili određene garancije protiv samovoljnih kraljevskih postupaka.

„Velika povelja slobode“ je preteča onoga što danas podrazumijevamo pod pojmom „Ustav“, a njen integralni tekst će vekovima kasnije poslužiti kao inspiracija autorima Američke deklaracije o nezavisnosti (1776.) I Francuske deklaracije o ljudskim i građanskim pravima (1789.). Ono što nas u ovom osvrtu posebno zanima je geneza nastanka osnovnih uslova za donošenje ove dve ključne građanske deklaracije, koje su izdate u razmaku od samo 13 godina, nakon što je teren za njihovu realizaciju pripreman vekovima.

Preduslova za donošenje tih deklaracija i uzlet „nove religije građanstva“ bilo je dosta, ali najvažnije je bilo smanjiti uticaj papinskog Rima na pojedine kraljevine, u čemu je presudnu ulogu odigrao crkveni reformator Martin Luter. Već smo u prošlom nastavku ove priče spomenuli Luterove veze i prijateljstva s kabalistima i misticima poput Reuchlina i Melanchtona, te kontinuitet njegove duhovne filozofije još od tajanstvenog Meistera Eckharta. Još značajnije i za našu ideju vodilju bitnije su međutim poveznice između Lutherovog nauka, s okultnim eksperimentima člana spomenutog bratstva „Rozenkrojceri“, švajcarskog alhemičara Paracelzusa.

Već smo u prošlom nastavku objasnili metaforiku alhemijske nauke te spomenuli da je to tajno učenje nastalo još u starom Egiptu, a zanimljivo je da je Paracelzus praktikovao još jednu mističnu tradiciju, koja korene vuče takođe iz vremena velikih egipatskih faraona – Kabala. Sama reč „kabbalah“ na hebrejskom znači „primati“, a pod „primanjem“ se ovde podrazumeva apsorbovanje i prihvatanje tzv. „Tajnog znanja“ starih kabalističkih majstora.

Prema ezoteričnoj tradiciji, koja se umnogome da iščitati i iz biblijskih knjiga „Starog Zavjeta“, ali i iz drugih malobrojnih pisanih izvora iz tog vremena, Kabalu je izučavao i sam Mojsije, veliki istorijski vođa jevrejskog naroda te utemeljitelj onoga što danas podrazumijevamo pod judaističke religijom .

Mojsijeva „inicijacija“, ili uvođenje na „viši nivo svesti“ (što su danas standardni termini za prelazak na viši stepen masonstva u ložama), verovatno se dogodila prilikom njegovog izgnanstva u pustinju, u kojoj je upoznao mudraca po imenu jitro, koji je u Starom Zavetu nazvan „visokim sveštenikom“. Legenda kaže da je Mojsije u kabalistički nauk uputio samo 70 staraca, koji su kasnije te tajne pažljivo širili u poverljivom krugu izabranih mladih ljudi. Jedan od zaštitnih znakova kabale, od davnih vrremena je bio numerički simbolizam, ili bolje rečeno – numerički misticizam.

Kabalisti su ogromnu važnost pridavali visoko složenim brojevima (poput Pitagorine zareza, pi i fi), smatrajući kako su ti brojeve duboko ugrađenu u strukturu svemira, pa su na primer u četrnaestom poglavlju „Knjige izlaska“ u matematičkom nizu kodirana 72 tajna Božija imena. Nadalje, numerička vrednost hebrejskog imena Edenskog vrta jest 144, što je vrlo zanimljiv podatak ako poznamo vekovima kasnije napisano „Otkrivenje Jovanovo“ i rečenicu od 144.000 onih koji će u vremenima Apokalipse biti „otkupljeni sa zemlje“ u Raj (Eden).

Ta „igra brojevima“ se u modernim vremenima prilično banalizirala, pa su je tajna društva često koristila kod planiranja nekih istorijskih prevrata, koji su se opet morali dogoditi tačno na datum kada je za njih nastupila „najpovoljnija astrološka konstalacija“. O kabali i njenom istorijskom razvoju bismo mogli nadugo i naširoko, no vreme je da se vratimo na modernije praktičare te doktrine i njihovoj eventualnoj povezanosti sa reformatorskim naukom Martina Luthera.

U više istorijskih izvora spomenut je, naime podatak da je mladi Paracelsus studirao u nemačkom Vircburgu te bio učenik glasovitog opata Trithemiusa, koji je u to vreme bio učitelj i još nekolicini poznatih „magičara“ iz tog doba, poput Johanesa Reuchlina (ujaka najbližeg Lutherovog saradnika Philipa Melanchthon, od kojeg opet potiče nikad dokazana priča o „pribijanjem 95 teza na vrata crkve u Vittenbergu) i Corneliusa Aggripe.

Taj pak Cornelius Aggripa bio je kasnije pisac u okultističkim krugovima jako cenjene knjige „De occulta philosophia“, koja je bila pokušaj stvaranja enciklopedijskog prikaza praktične „hrišćanske kabale“, s velikim spiskom magijskih formula kojime se okultisti služe iu današnjem vremenu kompjutera i interneta. Pokušajem sintetizovanja hrišćanske i kabalističke tradicije bavio se i sam Paracelzus, ali i otac evangelizma Martin Luter, takođe jedan od ljubitelja duhovne filozofije opata Trithemiusa.

Kad se prouče svi dostupni istorijski izvori iz toga vremena, čini se da je upravo Johannes Trithemius bio centralna figura jednog prilično dobro povezanog i organizovanog kruga ljudi; kruga kojem je pripadao i sam Martin Luter, ali i mnogi koje istorija navodi kao začetnike i glavne ideologe reformatorskog pokreta, poput spomenutih Philipa Melanchthon i Johannes Reuchlina. Taj krug ljudi možemo, radi više iznesenih razloga i poveznica, s potpunim pravom nazvati nastavljačima tradicije Rozenkrojceri.

Značajan je i podatak da je najveći Lutherovim zaštitnik u redovima Katoličke crkve bio upravo nadbiskup Vurzburga, Lorenz von Bibra, koji je u Vurzburg i doveo opata Trithemiusa, bivaju kroz celu jednu deceniju veliki pokrovitelj svih istraživanja koje je taj genijalni um provodio u tišini svog samostana . U kontekstu kabalističkog numeričkog simbolizma, spomenimo još samo da je opat Trithemius bio jedan od pionira na polju istraživanja tajnih biblijskih kodova i dešifrovanja skrivenih poruka koje su se nalazile u biblijskim tekstovima.

Trithemius je važio za najvećeg poznavaoca okultne mistike brojeva u svom vremenu, a njegove knjige o poligrafiji bile su prva štampana dela o kriptografiji uopšte. Kada se setimo početka ove naše priče, u kojem smo preko Rozenkrojceri istorijski kontinuitet masonskih loža tražili u vitezovima Templarima iz Škotske, nimalo nas ne treba iznenaditi ime manastira u kojem je stolovao opat Trithemius. Naime, to je bio manastir kojeg su osnovali škotski i irski misionari, a dobio je ime Samostan Sv. Jakova od Škotske, ili, kako su ga svi u gradu popularno zvali – Škotski samostan.

Ako Veliku Britaniju s razlogom nazovemo „majkom Novog svetskog poretka“, bićemo strahovito nepravedni ne dodelivši Nemcima očinstvo nad tim projektom, i to ne samo radi činjenice da su „Rozenkrojceri“ nastali na tlu Nemačke, već i radi čitavog niza Germana koji su bili istaknuti članovi raznoraznih mističnih tajnih društava te buduća inspiracija inicijanata u masonske lože. Osim spominjanih Meistera Eckharta, Opata Trithemiusa, Paracelsusa, Corneliusa Agrippa, Philipa Melanchthon i Johanesa Reuchlina (a vjerovatno u tu grupu možemo ubrojati i Martina Lutera), postoji još čitav niz zanimljivih imena, koja su delovala nadahnuta doktrinama „Reda Ruže i krsta „.

Nabrojimo samo one najeminentnije: Johan Sebastian Bach, Johannes Tauler, Jakob Beme, Albrecht Durer, Johannes Kepler itd U Italiji su pak ideje hermetizma pronosili čuveni Giordano Bruno i Gallieo Gallileo, koji je unapredio i dokazao Kopernikov heliocentrični učenje, što je početkom 17. veka bilo u suprotnosti s crkvenim astrološkim premisama, pa je Gallileo samo zahvaljujući svom javnom pokajanju izbegao inkvizicijsku lomaču. Papinska vatra je ipak progutala njegovog savremenika Giordana Bruna, kojeg je inkvizicija osudila zbog njegovog zalaganja za heliocentrizam, no pravi razlog je bio taj što je Bruno prakticirao drevne rituale starih Egipćana, iz čijih je zapisa sačuvanih u arhivi bratstva „Rozenkrojceri“ i saznao da se Zemlja okreće oko Sunca. O tim spisima su naravno znali i Vatikanski oci, kao što su mnogi od njih znali da je su Galilej i Đordano Bruno bili u pravu, no njihova harizma i omiljenost u narodu su označavali konkretnu opasnost za crkvenu hijerarhiju, te su kao takvi bili ubrzo upisani u „knjigu nepoželjnih“.

No ne kaže se uzalud da je „samo jedna majka“, pa se radije vratimo na područje Velike Britanije, u kojoj je tih dramatičnih godina s prelaza iz 16. u 17. vek delovalo nekoliko istaknutih „Rozenkrojceri“, a najpoznatiji među njima je svakako bio filozof, državnik i naučnik Francis Bacon. Bejkon je bio član tajnog društva zvanog „Order of Helmet“ (Red kacige „), a deo njegovog neverovatno širokog stvaralačkog opusa bile su knjige koje su dominirale intelektualnim životom njegovog doba.

Najpoznatije njegovo delo je svakako „Novi Organon“, u kojem je predložio radikalno nov pristup naučnom razmišljanju, ali za ovu našu priču je možda još značajnije njegovo utopističko delo „Nova Atlantida“ (Nova Atlantis), u kojem Bacon predstavlja viziju budućeg „Novog svetskog poretka „. Ovo izvanredno važno književno delo, sasvim nepravedno se izbegava ozbiljnije spomenuti u modernim analizama geneze Novog svetskog poretka, pa na ovom mestu svakako moram opisati sadržaj i osnovnu misao ove Baconove utopističke vizije. Naime, za razliku od svog istorijskog prethodnika Tomasa Morusa, koji je svoju poznatu „Utopiju“ napisao takođe inspirisan Platonovom utopističkom idejom, Bacon se u svom delu još konkretnije naslanja na Platonovu „Atlantidu“ te uzima postojanje mitske Atlantide kao dokazanu istorijsku činjenicu. Knjiga je u javnost izašla tek 1627., tačno godinu dana nakon smrti Francisa Bejkona, a u ezoteričnim krugovima je ubrzo postigla kultni status.

Najintrigantniji deo knjige u kontekstu Novog svetskog poretka, u kojem danas živimo nedvosmisleno, svakako je onaj u kojem Bacon kao „Novu Atlantidu“ predstavlja novi kontinent – Ameriku. Ako znamo istorijsku činjenicu da je Francis Bacon dolaskom Džejmsa I. (istog onog kralja koji je na izradi svoje autorizovane verzije Biblije uposlio velikog kabalista Robert Fludd) na britansko presto postao kancelarom, a jedna od njegovih dužnosti je bila upravo raspodela zemlje u „Novom svetu „, onda ćemo lako shvatiti da je Bacon“ Nova Atlantida „bila mnogo više od puke utopističke vizije.

Njegovo delo poslužilo je kao ideja vodilja mnogim budućim političkim odlukama na tlu Amerike, a ostalo je i trajnom inspiracijom modernih utopista poput HGVellsa ili Aldous Huklei, o kojima ćemo detaljnije prozboriti u poslednjem, sedmom nastavku ove zanimljive priče. Kada govorimo o Bacon, važno je pomenuti da je ovaj svestrani genije bio fasciniran tajnim kodovima i numerološkim šiframa. Na tzv. „Bilateralnoj šifri“, koju je Bejkon analizirao u svom drugom delu „Unapređenje znanja“, kasnije će se temeljiti Morsea abeceda. Baconovo omiljeno tajno pismo je bila drevna „kabalistička šifra“, prema kojoj je ime „Bacon“ imalo numeričku vrednost 33, a tu šifru nalazimo na naslovnoj stranici ili važnim stranicama mnogih njegovih dela.

Posebno je zanimljivo da iste te šifre, kojima su se koristili i nemački „Rozenkrojceri“, nalazimo iu posvetama mnogih Šekspirovih izdanja, kao i na Šekspirov spomeniku u njegovom rodnom gradu, Stratford-upon-Avenu. Mnogi istraživači britanske kulturne istorije danas smatraju da je pravi autor Šekspirovih drama zapravo bio baš Francis Bacon, na što nas navode brojne indicije i istorijska saznanja, no pravih dokaza za takve tvrdnje još uvek nema.

Francis Bacon

Nedvosmisleno je, međutim, da su ova dva velika uma bila vođena istim duhovnim putokazima, koje su im u nasleđe ostavili njihovi istorijski prethodnici: Meister Eckhart, Christian Rosencrantz, Paracelsus, Cornelius Agrippa itd, a ti putokazi nas uglavnom upućuju na putovanje „izmjenjenim stanjima svesti „. I zaista, Shaekspeare je više no ijedan svetski pisac doprineo stvaranju naše kolektivne predstave o bićima i pojavama iz duhovnih svetova, te njihovom povremenom „izbijanju“ u materijalni svet.

Mnogi teatrolozi i danas veruju da „Macbeth“ sadrži opasne okultne formule zbog čega njegovo izvođenje ima snagu magijskog obreda, ai ostali arhetipski likovi iz Šekspirovih drama, poput Falstaff, Othello, Kralja Leara te pogotovo Romea i Julije, imali su nevjerovatan uticaj na duhovni razvoj modernog društva. Posebno je zanimljiv lik vojvode Prospera, iz „Oluje“, koji je stvoren po uzoru na Elizabetinog dvorskog astrologa, čuvenog Džona Deejah, poznatijeg kao Dr.Dee.

Spomenuti Dr.Dee je bio veliki engleski mag i kabalist iz 16.vijeka, čijim su životom i naukom podjednako bili inspirisani i Shaekspeare i Francis Bacon. Dee je verovao u skup matematičkih načela, za koja je smatrao da su temelj svemira, a svoje učenje o tome je sažeo u svom djelu zvanom „Monas hieroglifica“. Malo je poznato da je kraljica Elizabeta I. toliko cenila spomenutog okultista, da ga je čak pozvala da na osnovu astroloških proračuna izabere datum za njenu krunisanje.

Dee je doprineo i usmjeravanju Elizabetine spoljne politike, a pogotovo kada je reč bila o naseljavanju Amerike. Dokumentovana je istorijska činjenica da je Dr.Dee na vrhuncu svoje moći dobio u vlasništvo golemo zemljište zvano Kanada, te da je njegova vizija Britanskog carstva (tu je sintagmu skovao baš on) podstakla i povela istraživačka osvajanja britanske krune. Njegove snove o „velikom britanskom imperiju“, Dee je ostavio u „zavet“ svom učeniku Francis Bacon, koji će tu viziju kao što smo već gore spomenuli, sažeti u svom poznatom djelu „Nova Atlantida“.

Verovatno se moderni istoričari ne bi složili sa mnom, ali po mom mišljenju je upravo tajanstveni Dr.Dee ideološki oblikovao i duhovno usmerio ono što će u britanskoj i svetskoj istoriji ostati zabeleženo kao „zlatna Elizabetina era“. Treba spomenuti da je upravo Elizabeta I. ponovo i zauvek uvela protestantizam kao zvaničnu religiju Engleza, u čemu je presudnu ulogu svojom ceremonijalnom magijom odigrao opet Dr.Dee. Ako bismo stoga anglikanski protestantizam trebali opisati u dve reči, možda bi najrealniji i najprecizniji termin na kraju glasio – kristijanizirana kabala.

Smrću Elizabete I. (1603.), završila je zlatna era britanskog kraljevstva, a započelo je vek ratova, nesigurnosti i tektonskih geopolitičkih promena na tlu „starog kontinenta“. Netrpeljivost zmeđu katolika i protestanata doživljavala je neverovatnu progresiju, što je rezultiralo tzv. „Tridesetogodišnjem ratom“. Formalni povod za taj krvavi sukob bio je događaj koji će u evropskoj istoriji ostati upamćen kao „Praška defenestracija“, a naziv je sasvim prikladan, jer su u proleće 1618. protestantski pobunjenici doslovno izbacili kroz prozor nekoliko istaknutih carskih savetnika, sledbenika katoličkih Habsburgovaca.

Taj događaj zapalio je iskru ratnog plamena, koji je u nadolazećih tridesetak godina prepolovio stanovništvo Nemačke, a celu Evropu unazadio u duhovnom i moralnom smislu. Predvodnik „Katoličke lige“ u tom sukobu je bila Habsburška Austrija, na čijoj se strani borilo i hrvatsko plemstvo. Habsburški vojskovođa Vallenstein je u svojoj armiji imao čak 19 pukova hrvatske lake konjice (oko 30000 konjanika), koje su tridesetih godina 17.veka osvojile važna političko-upravna središta, Prag i Lajpcig. Zanimljivo je da su Hrvati, kao deo svoje tradicionalne odore, na sebi svojstven način vezali oko vrata slikovite rupce. Ovaj lepi „hrvatski stil“ osvojio je probirljive Parižane u vreme Luja KSIV i oni su usvojili novi modni predmet koji se nosio „a la Serbe“ (na hrvatski način). Taj izraz ubrzo je postao korenom nove francuske reči „cravate“.

No vratimo se poenti ove cele priče, koja se manje bazira na „školskoj interpretaciji“ istorije, a puno više na duhovne i intelektualne „sive eminencije“, koje su svojim vizijama nadahnjivale evropske vladare i ratnike. Moć, novac i status uvek su naravno bili važni za motivaciju pokretača velikih oružanih sukoba, ali uprkos tome možemo zaključiti kako je iznad svih istorijskih prevrata uvek stajala jedna metafizička i iracionalna misija.

Sama ideja „Svetog Rimskog Carstva“, kojeg je godine 800. osnovao Karlo Veliki, bila je bazirana na idealu svetskog vođe, koji bi s Papinim blagoslovom držao na okupu hrišćanski svet, braneći katoličku veru i pokrštavajući „krivovjerne“. Reformatorski pokret, Tridesetogodišnji rat i pogotovo jačanje engleske krune, doveli su naposlijetku do propasti ideje o „Evropi ujedinjenoj pod rimskim carem“. Trebalo je posle toga proteći čak nekoliko vekova, dok se na tlu Evrope nije etablirala jedna slična globalna vizija – Evropska unija ….

Već sam napomenuo da bi, u slučaju da Veliku Britaniju nazovemo „NVO majkom“, očinstvo moderne ideje o Novom svetskom poretku svakako trebalo pripisati Nemačkoj. A što se tiče uloge Vatikana i Rima u celom tom projektu, potrebno je samo između redova iščitati istoriju antičkog Rimskog carstva, s naglaskom na godine 313. (Kad je „Milanskim ediktom“ označen kraj verskih progona u Italiji) i 380. (Kada će uredbom cara Teodosija I. Hrišćanstvo postati zvanična religija u celom Rimskom carstvu). O tim događajima se baš previše ne uči u vjeronaučnim klupama, a oni su kasnije odredili tok moderne evropske istorije te na neki način „fuzionirale“ dotada nepomirljivo; religiju starih Rimljana sa izvornim oblikom hrišćanstva koje su pronosili Isusovi apostoli …

Katolička crkva se vekovima trsila da ideju Novog svetskog poretka pripiše isključivo Britaniji, no kad malo bolje razmislimo, u pitanju je zapravo stoletna borba između dve verzije Novog svetskog poretka, one „očinske“ (pod vođstvom Vatikana i Nemačke) ili „majčinske“ (pod patronatom Velike Britanije). Prevlast u zadnjh nekoliko vekova, koju je boljim pozicioniranjem snaga na „Novoj Atlantidi“ (Amerika) izvojevala Engleska, stvorila je utisak kako su upravo Englezi ti koji su jedini imali viziju globalne svetske države.

No istoriju, ali i sadašnjost nam jasno govori da je reč o dve suprostavljene vizije, s jednakim ciljem koji se zove – duhovna kontrola čovečanstva … Sve te osobine roditelja su se logičnim razvojem događaja manifestovale i na „vaspitanju“ zajedničkog deteta, nad kojim se i danas vodi borba za „starateljstvo“, a reč je o Sjedinjenim Američkim Državama.

Već napomenuli kako je naseljavanje novog kontinenta bio proces u kojem su jako aktivno učestvovali i „duhovno-intelektualni gurui“ engleskih vladara, John Dee i Francis Bacon. Poznavajući duhovnu pozadinu spomenutog dvojca (s kormilarom), ne treba nas nimalo čuditi da je istorija kao jedan od ključnih događaja američke rane istorije zapamtila uplovljavanje jedrenjaka „Maiflover“ (1620.) u luku iz koje se razvio današnji grad Masačusets.

Taj brod je, naime prevozio radikalne kalvinistički misionare (Pilgrims), koji su početkom 17.veka bili nezadovoljni engleskom verzijom reformacije, smatrajući je nedoslijednom. Spomen na susret i zajednički domjenak tih engleskih doseljenika sa domorodačkim indijanskim plemenom, koje im je pomoglo da prežive u surovim zimskim uslovima, i danas se u Americi slavi pod imenom „Thanksgiving dai“.

Bitno je reći da američka deca danas uče znatno „uljepšanu“ verziju sopstvene istorije, koja spomenute događaje opisuje prilično šturo i nepotpuno, a ponekad i sasvim netačno. Recimo samo da većina Amerikanaca danas pripadnike posade „Maiflovera“ percipira kao izrazito pozitivne istorijske ličnosti, koji su prijateljevali s američkim indijancima, a bili u izrazitoj nemilosti engleske države, koja ih je progonila, protjerivala i ubijala.

Nije li, s obzirom na tu službenu verziju, u najmanju ruku čudno da je vođa te sekte Edvard Vinslov, samo 13 godina nakon uplovljavanja „Maiflovera“, postao (od engleskog kralja službeno postavljen) guverner novoosnovanog naselja Plimut? S engleskom krunom je odlično sarađivao i njegov sin i naslednik na guvernerskoj poziciji, Josiah Vinslov, koji je 1675. proglašen za vrhovnog komandanta svih britanskih vojnih snaga u „Novom svetu“. Upravo u tom periodu beležimo i najveće pokolje američkih Indijanaca, koji su masovnim naseljavanjem britanskih emigranata silom postali gosti u vlastitoj zemlji.

 

Prećutkuje se i činjenica da je u periodu od 1617.-1619. godine (dakle neposredno pre „opjevanog“ uplovljavanja „Maiflovera“), indijanska plemena zahvatila dotad nezapamćena epidemija nepoznate smrtonosne bolesti, od koje je pomrlo i obolilo više od polovine indijanskog stanovništva na istočnoj obali Amerike. Je li virus uzročnik te tajanstvene pandemije namerno donešen jednim od engleskih trgovačkih brodova?

Je li to sve skupa zapravo predstavljalo „pripremu terena“ za jedno od najvećih etničkih čišćenja u istoriji čovečanstva? Precizne odgovore na ova pitanja nažalost nećemo nikada dobiti, no ostaje dokumentovana činjenica kako je od 1492., kad je Kolumbo prvi put stao na tlo američkog kontineta, do raznih kolonizacija evropskih osvajača, ubijeno između 15:20 miliona američkih Indijanaca.

Genocid je to radi kojeg niko nikada nije krivično odgovarao, niti će ikada odgovarati, a „hollivoodska fabrika snova“ će se pobrinuti za to da u svetskoj kolektivnoj svesti stvori snažnu sliku „simpatičnog Cowboy“, nasuprot „divljeg i večito pijanog indijanca“. Ni prva ni zadnja besramna falsifikacije američke i svetske istorije.

U periodu od samo šest godina, između 1660 i 1666. (Uvek te šestice), na području grada Londona su se dogodile ogromne promene, koje su označile početak istorijskog razdoblja organizovanog masonstva. Tajna društva koja su dotada delovala ilegalno, zatražila su od kralja Čarlsa II. dozvolu za javno delovanje (no u javnost će otvoreno izaći tek pedesetak godina kasnije), a 1662. je osnovano „Kraljevsko londonsko društvo za usavršavanje prirodnog znanja“ (The Roial Societi of London for the improvement of Natural Knovledge), institucija koja će do dana današnjeg zadržati ogroman uticaj na naučna i politička zbivanja širom sveta.

Spomenute godine 1666., u Londonu je buknuo veliki požar koji je tokom četiri dana u prah i pepeo pretvorio 3/4 tadašnjeg Londona. Ko stoji iza podmetanja tog požara, možemo samo pretpostaviti, ali kad znamo da je glavni arhitekta u ponovnoj izgradnji britanske prestonice bio jedan od najuticajnijih masona tog vremena, arhitekta Kristofer Vren, nije teško pretpostaviti čijim je interesira odgovarala nova arhitektonska slika Londona. Izgrađeni „novi London“ bio je grad prepun masonskih i okultnih simbola, što je i simbolički označilo početak nove globalne ere te implementacije onoga što danas poznajemo pod pojmom NVO.

Možda je najbolji primer za ove tvrdnje, analiza lokacije crkve Sv.Pavla u Londonu (St.Paul ‘s Church), koja se nalazi u tzv. „Tifferetu“, tj centru „kabalističkog Stabla života“. Naime, Kristofer Vren je kralju Čarlsu II. podneo novi ulični plan Londona, iz kojeg su izbacili sve stare i krivudave ulice, a nove ulice položili u skladu sa spomenutim kabalističkim simbolom. Inače, vatra koja će progutati London počela je  1666. u pekari Thomasa Farrinera, u srcu starog Londona, današnjem Sitiju.

To mesto je i danas obeleženo spomenikom što ga je nakon požara projektovao Christopher Vren, nazvanim jednostavno „Monument“. Ovaj spomenik, izgrađen između 1671. i 1677. visok je 61 metar, a nalazi se navodno na tačno tolikoj udaljenosti od nekadašnje lokacije Farrinerove kobne pekare. Ideološki cilj ponovne izgradnje Londona bio je jasan, „raskrstiti“ sa starim nasleđem iz doba vladavine Svetog Rimskog Carstva te simbolički objaviti početak „nove političke ere“. Ideja vodilja novog društvenog poretka potiče dakle nedvojbeno iz „rozenkrojcerske“ tradicije, podstaknuta ponajviše ostavštinom Francisa Bejkona i njegovim monumentalnim djelom – Nova Atlantida.

Od tog trenutka, do dana današnjeg, cilj masonskih loža je bio podstaći razvoj društvenih odnosa koji će ljude dovesti do stanja razvoja u kojem će postati spremni na „inicijaciju“. Masoni su radili i rade na stvaranju „snošljivog i naprednog društva“, sa izvesnom merom društvenih i ekonomskih sloboda, a koje će ljudima omogućiti uspešnije istraživanje „spoljašnjeg i unutrašnjeg univerzuma“. Takva će evolucija neminovno za sobom povući mnoge promene, koje je u svojoj „Novoj Atlantidi“ neverovatno m preciznošću predvideo i Francis Bacon.

Osnivanje „Roial Societi of London“ značilo je, u metafizičkom smislu napuštanje ideja baziranih na veri i idealizmu, u korist materijalizma i naučnog napretka. No, sve navedeno ne znači da je masonstvo u svojoj suštini ateističko, iako ga mnogi iz crkvenih redova danas takvim apostrofiraju. Naprotiv, masoni se u svojoj inicijaciji tradicionalno zaklinju da će „proučavati skrivene tajne prirode i nauke, kako bi što bolje upoznali Velikog Arhitekta Svemira.

Isto tako je manje poznato, kako su se mnogi slobodni zidari iz osamnaestog veka, a koje danas istorijska nauka ubraja u ateiste, bavili alkemijom i učestvovali u magijskim obredima. Viši redovi masonstva i danas teže direktnom i ličnom doživljaju duhovnih svetova, tj „izmjenjenim stanjima svesti“. Zbog svega ovoga, ali i svega što smo kroz ovu priču naučili o tradiciji Rozenkrojceri, bilo bi potpuno pogrešno nazivati masone ateistima, a mnogi ljudi koji sukob crkve i masonstva na taj način trivijalizira, nikad neće shvatiti bit i smisao masonstva, koja korene vuče sve do vremena kralja Solomona.

Uostalom, ateisti nisu bili ni osnivači Sjedinjenih Američkih Država, ali su svi redom bili pripadnici engleskih masonskih loža, a većina potpisnika američke Deklaracije o nezavisnosti su u službnim dokumentima kao svoju religiju naveli – Deizam. Za one koji nisu upoznati sa pojmom deizma, reći ćemo samo kratko da je „deizam“ filozofsko učenje koje potiče od grčkog filozofa Aristotela, a zasniva se na premisi da „izvan spoznatljivoga sveta postoji Bog koji je stvorio svet po svojim zakonima, ali ne učestvuje u razvoju i istoriji svog dela „.

Godine 1774. se Benjamin Franklin u jednoj londonskoj loži upoznao sa vodećim engleskim intelektualcem tog vremena, Tomas Pejn. Paine je bio jedan od ideoloških naslednika Francisa Bejkona, a baš od njega i potiče ideja za stvaranje federacije američkih kolonija, koju je on vecć1774. nazvao – Sjedinjene Američke Države. Potpisivanjem Deklaracije o nezavisnosti 1776., i zvanično je ostvaren masonski plan o stvaranju Nove Atlantide, ili kako bi je nazvao „moderni Rozenkrojceri“ Aldous Huklei – „vrlog novog sveta“ …

* Kraj ove priče o Velikoj Britaniji kao „majci Novog svetskog poretka“, ujedno je i početak jedne još zanimljivije i dinamičnije priče o političkom i duhovnog razvoju njenog američkog deteta. Možda ću i tu priču, ispričanu opet iz svog posebnog ugla gledanja, jednom ispričati  ili čak i u obliku neke zanimljive knjižice.

Zahvaljujem se svim čitaocima koji su ovu priču pratili bez predrasuda i nepotrebne ironije, a posebno onima koji su je svojim zanimljivim komentarima proširili i obogatili. Hvala i svim autorima, iz čijih sam knjiga crpeo inspiraciju i korisne informacije za sastavljanje ovog sedmodelnog teksta, a skromno im se odužuje objavom literature koju sam koristio proteklih nedelja:

1. Francis Bacon – „Nova Atlantis“

2. Baal hasul – „Uvod u knjigu Zohar“

3. Roland Goetschel – „Kabala“

4. Theophrastus Paracelsus – „Živa baština“

5. Philippe Valter – „Hrišćanska mitologija“

6. Jolande Jacobi – „Psihologija C.G.Junga“

7. Aldous Huklei – „Vrli novi svet“

8. Ludvig Hertling – „Istorija Katoličke crkve“

9. Ciril Aidon – „Istorija čovečanstva“

10. Joel Levi – „Tajna istorija“

11. Volfgang Bauer – „Leksikon simbola“

12. Cornelius Agrippa – „Četvrta knjiga okultne filozofije“

13. Coiote Cardo – „Ezoterijska fizika“

14. Džon Salza – „Masonstvo bez maske“

15. Ivan Mužić – „Masonstvo u Hrvata“

16. Mladen Lojkić- „Vladari sveta“

17. Razni autori – „Dvadeset prekretnica britanske istorije“

18. Džon O’Farrel – „Krajnje nepristrasna istorija Velike Britanije“

I naravno, istorijska enciklopedija te knjiga svih knjiga – Biblija …

 

Romano Sole

Share this post: